Gideceğim Nasıl Okunur?
Bir Yolculuğun Başlangıcı
Bazen bir kelime ya da cümle, kalbinizin derinliklerinde yankılanmaya başlar. O an, bir şeyi anlamaya çalışırken, o kelime adeta sizi esir alır. O kelimenin ne anlam ifade ettiğini sorgulamaya başlarsınız. Belki de bir soru vardır, sormak zorundasınızdır. Ama o sorunun cevabını öğrenmek, zihninizi yoracak kadar derinlere inecektir.
Gideceğim nasıl okunur? İşte o anlardan biriydi.
Kayseri’de yaşıyorum, 25 yaşındayım, bir yanda hayallerim, bir yanda duygularım… İçimde bir çalkantı. Her gün yazıyorum, her gün hislerimi bir şekilde dışa vuruyorum. Ancak bazen, duygularım kelimelere dökülmekte zorlanıyor. Bu yazının da amacı belki biraz o yüzden var: kendimi, hissettiklerimi net bir şekilde anlatabilmek. O “gideceğim nasıl okunur?” sorusu da, işte böyle bir anın arifesiydi.
Bir pazar sabahı, Kayseri’nin o sessiz sokaklarında yürüyordum. Sabahın erken saatlerinde hala taze havası içime dolarken, o soruyu düşündüm. Gideceğim nasıl okunur? Bir yolculuğa çıkmak, bilinmeyene doğru adım atmak; bir nevi içsel bir keşfe çıkmak demekti bu. Ama o keşif, çoğu zaman yalnızca başkalarıyla değil, kendimizle de oluyordu.
Kendini Tanımak Zor Mudur?
Kendini tanımak ne kadar zor olabilir ki? Öyle bir sorudur bu, bir süre sonra insanın içinde yankılanır. Bazen bir şeyin ne kadar zor olduğunu fark edebilmek için, onu deneyimlemeniz gerekebilir. Mesela bir düşünün; bambaşka bir şehirde yalnız kalmak, içinde kaybolduğunuz o kalabalığın içinde kaybolmaya çalışmak, ya da bir hedefe ulaşmaya çalışırken, her adımda kendinizi daha fazla kaybetmek… Kendini tanımak, belki de bazen bu kayboluşların ardında gizlidir.
İşte ben de bu yolculuğa çıktığımda, “gideceğim nasıl okunur?” sorusunun cevabını ararken, aslında kendimi de daha derinden tanımaya başladım.
Kayseri’nin en sevdiğim yerlerinden birinin sahil kısmı olduğunu söylesem de aslında sahil demek, şehre biraz aykırı bir ifade olabilir. Kayseri’de deniz yok, ama o sakinliğe ve huzura yakındır işte sahil. Orada yürürken bir sabah, birden o soru belirdi zihnimde: Gideceğim nasıl okunur? Gideceğim dediğim neydi? Sadece bir yolculuk muydu? Yoksa hayatın anlamı mı? Hayat, yolculuklardan ibaretti ve ben, her adımda biraz daha büyüyordum. Ama büyümenin içinde bazen kaybolan, anlamını kaybeden, kendini bulamayan bir genç yetişkin vardı.
Kaybolan Bir Gün
Herkesin içsel bir kayboluşu vardır. Benimki bir gün Kayseri’nin eski sokaklarından birinde başlamak üzereydi. O sabah, telefonumda kaybolan bir mesaj, uzun zamandır kaybettiğim bir bağlantıyı tekrar yüzüme vurmuştu. O an, içimdeki kaybolmuşluk duygusunu anlamaya çalışırken, kendimi kaybolmuş bir genç yetişkin gibi hissettim. O kaybolmuşluk, zamanla daha fazla zorlamaya başladı.
Evet, gideceğim dedim ama nereye? Ne zaman? Hangi adımı atarsam, bu içsel boşluk biraz daha azalır? O kaybolmuş hissettiren yere, o gideceğim yere nasıl ulaşabilirim? Bu soruların cevabını ararken, belki de her şeyin anlamını değiştiren bir şey fark ettim: Gideceğim yer, dışarıda değil, içimdeydi.
Yeni Bir Yolda Adım Atmak
Bazen bir yolculuğa çıkmak demek, sadece fiziksel olarak hareket etmek değil, duygusal ve zihinsel bir yere ulaşmak demektir. Kaybolmak, bambaşka bir şehre gitmek ya da tanımadığınız biriyle tanışmak gibi basit görünen eylemler, aslında derin bir iç yolculuğun başlangıcıdır. O sabah yürüyüşümde, Kayseri’nin en sevdiğim sokağında düşündüğüm “gideceğim nasıl okunur?” sorusu, biraz da bu içsel yolculuğa işaret ediyordu.
Gideceğim yer aslında bir yere gitmek değil, bir yerden çıkmaktı. Kendi hislerimi tanımak, onları anlamak, başkalarının gözlerinden değil, kendi gözlerimden bakabilmekti. Sonra fark ettim: Gideceğim nasıl okunur, belki de cevapsız kalan sorulardır. Çünkü bazı sorular, yaşam boyunca kendiliğinden cevaplarını bulur.
Bir Yıldız Gibi Yanmak
Günler geçtikçe, kaybolmuşluk hissi yerini bir tür arayışa bıraktı. O sabahın o kararsız ve karanlık anında yazdığım, o kaybolmuşluk hissini düşünürken, birden fark ettim: Her kayboluş, bir başka keşfi de içinde barındırır. Her karanlık, yeni bir yıldızın doğması gibiydi. Ve ben, o yolda adım attıkça, aslında içimde yanmaya devam ediyordum.
Gideceğim nasıl okunur? İşte bu sorunun cevabını sonunda buldum. Gideceğim yer, her zaman dışarıda değil, içimdeydi. Belki de en doğru okuma, kendimi anlamaya çalışmak, duygularımın sesini duymakla mümkündü. O yolculuk, asla sona ermeyen bir keşifti. Başka yerlere gitmek değil, içsel dünyama açılmaktı. O kadar basitti ki; tüm yolculuk bu keşfi yapmakla başlıyordu.
Umut ve Kapanış
Gideceğim nasıl okunur? Her şeyin içinde bir anlam vardı ve belki de tüm yolculuklar, aslında bu anlamı bulmak içindi. Her kaybolmuşluk, bir tür geri dönüşü içeriyordu. O kaybolan zamandaki umut, aslında her an tekrar buluşuyordu. Yolda, sabahın erken saatlerinde yazarken, birden her şeyin daha parlak, daha net olduğunu fark ettim.
Sonra, şehri terk etmek ya da başka bir yola çıkmak değil; yaşadığım her anın değerini bilmek gerekiyordu. Gideceğim dedim ama gideceğim yer zaten buradaydı, kendimi anlayarak, hislerimi yaşayarak ve hayalini kurduğum yolda her adımı daha cesur atarak… Bu yazıyı yazarken, belki de hayatımın en önemli yolculuğunun başladığını fark ediyorum.
Ve belki de, “gideceğim nasıl okunur?” sorusunun cevabı, her zaman içinde yaşamaya devam ettiğim o içsel yolculuğun anlamını bulmakla ilgiliydi.